Galerie De Roos van Tudor
 

Lilian Eliëns

 
Lilian EliŽns
 

Lilian EliŽns put haar inspiratie uit modetijdschriften en internet. Ze transformeert de mechanische perfectie van de foto in een persoonlijk beeld, waarbij ze met enkele directe, haast onbeholpen verfstreken laat zien wat haar daarin raakt.

In Labyrinth (2011) is de ruimte met enkele streken aangeduid, zwarte diagonalen markeren uitgespaarde witte velden. De modellen zijn gereduceerd tot arabesken in een spervuur van schijnwerpers. In haar schilderijen deconstrueert EliŽns het spektakel van de modeshow. Ze toont het vertoon. Mode is een communicatiemiddel. In de stedelijke ruimte etaleren wij onze zelfgekozen identiteit door middel van kleding, houding en gebaar. Daar speelt de mode-industrie op in. Verheven boven het publiek wiegen de modellen voorbij op de catwalk, een geregisseerd, kunstmatig schouwspel dat niet alleen een schilderkunstige uitdaging is, maar dat EliŽns ook onderzoekt op zijn betekenis.

Modellen bieden de mogelijkheid tot identificatie. Ze zijn een MODEL, een voorbeeld om na te streven. de belichaming van onze ideeŽn over schoonheid en vrouwelijkheid. De graatmagere meisjes op de schilderijen van EliŽns zetten daar vraagtekens bij. Modellen zijn een projectievlak voor onze verlangens, uitgeleverd aan onze blikken, dienstbaar aan de mode-industrie. Het zijn levende poppen, maar sommigen ontstijgen de anonimiteit en groeien uit tot een mythe.

EliŽns is gefascineerd door de mythes in de modewereld. Secret Wish (2011) is een eerbetoon aan Alexander McQueen, die in 2010 zelfmoord pleegde. Ze heeft het model afgebeeld in een van zijn creaties, in een statige houding tegen een bloedrode achtergrond. Smoke (2011) is een schilderij van Kate Moss met een sigaret. Moss werd neergesabeld in de media omdat ze rookte tijdens een show van Gucci. EliŽns gunt haar haar zwakheden en portretteert Moss die met gesloten ogen inhaleert.

Op internet zoekt EliŽns naar haperingen in de geoliede shows. In Touch Down (2011) zie je een model op handen en knieŽn, bezig zich op te richten na een struikelpartij. De ongenaakbare pose verandert in een houding van kwetsbaarheid. Het model verandert in een mens van vlees en bloed. In Traces (2011) gaat ze voorbij aan het harnas van de kleding. Met enkele streken roze verf schetst ze zes ijle roze benen op hoge hakken, oprijzend uit het niets, als kasplantjes die niet geworteld zijn. Lange benen zijn als richtingaanwijzers voor het mannelijke seksuele verlangen. Hoge hakken maken vrouwen wankel, hulpbehoevend, maar tegelijkertijd ook weerbaar: het zijn stiletto hakken. EliŽns deconstrueert het spel van kijken en bekeken worden, van aantrekken en afstoten, dat in modeshows op scherp wordt gespeeld. Ze zoekt naar het menselijke in deze wereld van uiterlijkheden.

 

 
 

 

 

 

 
     
 
Off-track

Statue

Touch

 
     
 
Radiance

Velvet

The soft fall

 
     
     

© Galerie De Roos van Tudor    Disclaimer    Privacy policy