Hendrik Elings (1967)
Geboren en getogen aan de rand van
het plattelandsdorp St. Annaparochie gemeente het Bildt. Daar, altijd maar die
luchten, altijd maar die zeedijk, en altijd nieuwsgierig naar wat er achter die
dijk was te zien, te ruiken.,te voelen. Sinds een jaar woont hij er weer, ergens
middenin dat gebied, en heeft deze nieuwsgierigheid een plek gevonden in zijn
schilderijen.
Donkere avondluchten in maanlicht, de zeedijk die het vlakke landschap en tweeën
klieft...of verlaten lege plekken die met beelden van vroeger te maken hebben;
een ijsbaan in het voorjaar of een buitenbad dat er nu niet meer is.
Herinneringen....komen ze overeen met hoe het werkelijk was? Misschien doet
het er niet toe in dit geval....’t levert schilderijen op die op hun beurt
weer eigen herinneringen oproepen.
Naast deze landschappen zijn de schilderijen met dieren en mensen gebleven,
kwetsbaar en weerloos in hun doen en laten. Met een ingetogen palet, losse
penseelstreek en relativerende knipoog geeft hij op een ontroerende wijze uiting
aan een herkenbaar stukje van onszelf.
De portretten van Hendrik Elings verwonderen, ze ogen zelfverzekerd; tegelijk zijn ze bijna ontgoochelend weerloos. Door hun plaatsing in het vlak, kleurgebruik en zelfbewuste oogopslag hebben ze iets onaantastbaars. Contrasten zorgen ervoor dat je ziet wat iemand waard is, de kwetsbaarheid toont juist de kracht van de persoon. De portretten hebben een zekere transparantie, die de gezichten "doorschijnend" maakt. Openingen naar achter de afbeeldingen, want daar gebeurt het. De kijker moet er als het ware inkruipen. Elings doet een appèl op de kwetsbaarheid van de beschouwer, in de interpretatie moet je iets van jezelf prijsgeven.